Sklep BISPRO24.pl jest DYSTRYBUTOREM sprzętu BCS, DAHUA i HIKVISION. Zapraszamy do współpracy! Oferujemy bardzo atrakcyjne rabaty! Gwarantujemy rzetelność, szybką realizację wysyłkową, odbiór na miejscu, wsparcie techniczne i serwis .sklep@bispro24.pl tel. 536-246-850
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą koncentryczny. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą koncentryczny. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 7 maja 2018

Jak zainstalować wideodomofon

   Są dwa rodzaje instalacji wideodomofonowych: z przewodem koncentrycznym i bez przewodu koncentrycznego. Wadą systemów bez kabla koncentrycznego jest ograniczona możliwość rozbudowy systemu oraz ograniczenia w odległości komunikacyjnej, chociaż niewątpliwą zaletą jest łatwość instalacji. Zaletą systemów wielożyłowych z przewodem koncentrycznym jest możliwość rozbudowy systemu o łączność interkomową oraz o domofonową (możliwość dołączenia unifonów). Możliwa jest również współpraca systemu z kamerami przemysłowymi lub kolejnymi stacjami zewnętrznymi (kamera + przyciski).



Instalacja z kablem koncentrycznym

   Sygnał wizyjny jest doprowadzany szeregowo do każdego z monitorów. Jeśli zachodzi konieczność rozdzielenia sygnału na kilka pionów lub rozdzielenia go na kilka monitorów (np.: na piętrze), konieczne jest zastosowanie dystrybutora sygnału wideo. Będzie on również niezbędny w instalacji szeregowej, w której występuje duża ilość monitorów. Do każdego monitora można podłączyć dodatkowe monitory (zawsze z zasilaczem lokalnym) i/lub unifony. Dystrybutor posiada wejście sygnału wideo i kilka wyjść, z których jedno można połączyć z kolejnym dystrybutorem. Jeśli długość kabla koncentrycznego 75 Ohm jest większa niż 300 m - należy użyć wzmacniacza sygnału wizyjnego. Umożliwia on zwiększenie długości kabla nawet do 1000m i kompensację strat.

Instalacja 5-żyłowa

   W systemach wielorodzinnych wykorzystujących instalację 5-żyłową (przewód typu YTDY) konieczne jest stosowanie dystrybutorów sygnału wideo. Dystrybutor posiada 1 wejście, 1 wyjście przelotowe (do następnego dystrybutora) oraz kilka wyjść rozgałęźnych do monitorów. Do jednego monitora można podłączyć tylko jeden unifon lub tylko 1 dodatkowy monitor (wymagany jest wtedy dodatkowo zasilacz lokalny). Długość przewodów instalacyjnych nie może przekraczać 200 m. Jednak już przy długości przewodów większej niż 100m należy zastosować odpowiednio duży przekrój przewodów, a do sygnału wideo zastosować przewód parowany (typu YTKSY). Instalacja 5-żyłowa umożliwia przekształcenie istniejącego systemu domofonowego w system wideodomofonowy bez konieczności wprowadzania do pionu dodatkowych kabli. Można tworzyć systemy rozbudowane o kolejne panele panele zewnętrzne. Nie jest możliwa rozbudowa systemu o łączność interkomową. Do systemu nie można przyłączać standardowych kamer CCTV.

wtorek, 2 sierpnia 2016

Co to jest monitoring HD-SDI, HD-CVI i AHD?

   Ciężko jest sie połapać w tych wszystkich technologiach, które zagościły na dobre na rynku systemów monitoringu. Co z czym, dlaczego i po co na te kilka pytań spróbujemy w prosty sposób odpowiedzieć poniżej.





Technologia HD-SDI stworzona została pod koniec ubiegłego wieku na potrzeby studiów telewizyjnych. Umożliwia ona przesyłanie obrazu kablem koncentrycznym z rozdzielczością 720p oraz 1080p ze skanowaniem progresywnym. Jednak na odległość tylko 100m, co możemy dowolnie wydłużać korzystając z repeaterów sygnału. Technologia również nie korzysta z kodowania przesyłanego obrazu, za tym idzie praktycznie brak opóźnień między wyświetleniem a wydarzeniem rzeczywistym.

Technologia HD-CVI (High Definition Composite Video Interface) – to opcja transmisji video w wysokiej jakości przez kabel koncentryczny, pozwalająca na przesyłanie sygnału video na stosunkowo dalekie odległości przy niskich kosztach, możliwa jest również instalacja skomplikowanych systemów dozoru.
Dzięki zastosowanym elektronicznym obróbkom sygnału ulepszona jest jakość obrazu.
HD-CVI ma dwie odmiany – 1920H (1920x1080) i 1280H (1280x720). Obydwie są kompatybilne z szeroko stosowanymi 1080p i 720p. W dodatku technologia zawiera w sobie patent zwany ASC (Auto Signal Compensation), dzięki czemu sygnał ulega tylko minimalnie małej dystorsji przy przesyle na większe odległości.
Tak samo jak w przypadku technologii analogowej sieć kamer posiada scentralizowaną jednostkę zarządzająca i zbierająca informacje (rejestrator).
Technologia również umożliwia transmisję kilku sygnałów przez jeden kabel – zarówno sygnał audio jak i dwu-kierunkową komunikację. Sygnały są zsynchronizowane z linią video.  Komunikacja umożliwia sterowanie ostrością, kontrola PTZ, nadawanie sygnału alarmowego itp.

Technologia AHD to kolejna znana opcja dozoru telewizyjnego. Podobnie jak HD-CVI, charakteryzuje się możliwością przesyłania sygnału na duże odległości posługując się zwykłym kablem koncentryczny i rozdzielczością 720p. Producenci cały czas pracują nad rozwinięciem tej gałęzi.
Również tak samo jak HD-CVI potrzebuje w pełni kompatybilnych kamer i rejestratorów do wspólnego działania i nie jest kompatybilna z kamerami analogowymi.

Czym to się różni?
Różnice między HD-CVI a HD-SDI to między innymi kilkukrotnie większa długość transmisji. Dla porównania, sygnał HD-SDI zanika w granicach 100m, gdzie przy HD-CVI sięga on przynajmniej 500m. Również jest bardziej odporny na interferencję. Środowisko HD-SDI ma bardzo słabą odporność na wysokie częstotliwości, która może powodować zakłócenia na linii. W tym celu       HD-TVI używa niskich częstotliwości, które są bardziej odporne na zakłócenia wysokich częstotliwości zapewniając wyższą i stabilniejszą jakość obrazu. Poza tym, HD-SDI wymaga specjalnych rodzajów kabli o określonych parametrach.
Porównując technologie oparte na kablu koncentrycznym i wspólnej sieci komputerowej, okazuje się że bardziej niezawodny sposób transmisji jest w analogowym rozwiązaniu. Technologie koncentryczne nie kompresują sygnału, więc nie ma potrzeby dekodowania sygnału wchodzącego do rejestratora. Zyskuje się tym dużo mniejsze opóźnienia wyświetlania.
Najbardziej zbliżone do siebie technologie, tj. HD-TVI, HD-CVI i AHD nie różnią się one praktycznie niczym pod względem technicznym (największa różnica to: AHD w tym momencie oferuje tylko 720p).  Porównując jednak zapisy kamer o niemalże identycznych parametrach, można zauważyć, że obraz z kamer HD-TVI jest bardziej naturalny, wyostrzony, żywszy oraz bardziej kontrastowy. Szczególnie widać to w przypadku bardzo intensywnych zmian kolorów czy w trybie kolorowym, czy białym – w przypadku HD-CVI, kamera nie jest w stanie uchwycić dokładnego miejsca załamania kolorów.
Drugim bardzo ważnym parametrem na korzyść HD-TVI jest kompatybilność wsteczna rejestratorów. Do tych urządzeń z powodzeniem możemy podłączać zwykłe kamery analogowe, najczęściej również są one zgodne z kamerami IP. W tego typu rozwiązaniach dysponujemy najczęściej sumą kanałów, która może być podzielona na IP i HD-TVI. Do HD-CVI niestety, możemy podłączyć tylko urządzenia tego samego rodzaju.

Podsumowanie
   Jak zdołaliśmy zauważyć, najciekawszą opcją w tym momencie jest technologia HD-TVI – chodzi tu przede wszystkim o kompatybilność z innymi, również starszymi systemami, możliwość konsolidacji oddzielnie działających instalacji, a także wysoka rozdzielczość oferowanych przez producentów kamer. Jest też dużo tańsza niż porównywalne kamery IP, nie ma opóźnień, nie wymaga wzmacniaczy sygnału przy większych odległościach, jest trudna do zakłócenia i zdławienia innymi informacjami.


wtorek, 26 lipca 2016

Porównanie systemu analogowego, HD-TVI i IP w systemach monitoringu

   W systemach monitoringu istnieje wiele technologii, na pierwszy rzut oka bardzo do siebie podobnych. Czym się różnią, jakie mają wady i zalety, a także co najlepiej wybrać w dzisiejszych czasach, aby spełniało oczekiwania jakościowe i finansowe.
Idąc chronologiczne od najstarszych rozwiązań, spróbujemy stworzyć krótki opis najbardziej znanych na rynku rodzajów technologii dozoru wizyjnego. 



Technologia analogowa – szeroko znana i wciąż stosowana jako najtańsza, ale i najniższej jakości obrazu wśród zabezpieczeń wizyjnych. Najbardziej zaawansowane wersje kamer i rejestratorów osiągają rozdzielczość 960H, czyli nie wyższą niż dostępne równolegle inne technologie. W tym momencie najwyższą rozdzielczością dostępną w przypadku tego rodzaju monitoringu jest WD1 (960H x 576, PAL). Istnieje szereg pochodnych tej opcji, które są wciąż rozwijane.

Technologia HD-TVI (Turbo HD; High Definition Transport Video Interface) – stworzona niedawno, działająca wciąż na kablach koncentrycznych tak jak systemy analogowe. Oferuje rozdzielczości dochodzące do 1080p, transmisję do 450m bez wzmacniacza sygnału, bardzo dużą odporność na zakłócenia elektromagnetyczne, niskie opóźnienia spowodowane odległością i dekodowaniem sygnału (video nie jest skompresowane) oraz dwukierunkową komunikację, a co za tym idzie przez jeden kabel możliwe jest między innymi sterowanie PTZ i zmiana ustawień kamery – tylko jednym kablem! 
Jako nieliczna, jest kompatybilna wstecznie z technologią analogową, a modele rejestratorów praktycznie zawsze posiadają jeszcze do dyspozycji kanały IP (przez producentów zwane trybrydami, ze względu na dostępność 3 technologii), dlatego migracja ze starszych systemów ogranicza się do wymiany sprzętów końcowych, bez potrzeby przebudowywania instalacji. 
W łatwy sposób w takim razie możemy po kolei wymieniać elementy istniejącej instalacji zaczynając od rejestratora, na kamerach kończąc. Nie rozbudowując zbyt istniejącej instalacji LAN, można także dodać kamery IP, o których mowa jest niżej. Opcja taka jest idealna w przypadku konsolidacji 2 instalacji IP i analogowej w jedną oraz przy chęci migracji na lepszą jakość CCTV.
Pod względem obrazu, na tle technologii działających na kablu koncentrycznym, HD-TVI wypada jako najbardziej kolorystyczne, naturalne, posiadające najwyższy kontrast (szczególnie widoczne w przypadku nagłych i ostrych zmian kolorów) i szczegółowość.

Technologia IP – Działająca na skrętce komputerowej lub sieci bezprzewodowej, oferująca jak dotąd najwyższą jakość obrazu. Przy najwyższych rozdzielczościach charakteryzuje się niestety wysoką ceną. W wielu miejscach nie wymaga zbyt dużego przebudowywania instalacji sieciowej do podłączenia – najczęściej wystarczy dopięcie ekwipunku sieciowego, takich jak switche lub routery, do już istniejącej infrastruktury. Mimo to, jest to technologia dosyć narażona na spowolnienia, zacięcia i zamarzanie obrazu, o ile nie ma oddzielnie utworzonej sieci tylko i wyłącznie dla systemu wizyjnego. Nawet synchronizacja poczty, czy intensywne używanie Internetu może w jakiś sposób wpłynąć na przepływ danych z kamer do punktu rejestracji obrazu. Ze względu na to, że osprzęt sieciowy jest wąskim gardłem przy tego typu instalacjach, powinniśmy dopilnować, aby urządzenia kierujące przepływem ruchu sieciowego były odpowiednio dużej przepustowości i jakości.  Kabel skrętka jak najwyższej możliwej kategorii – później nie będziemy musieli się martwić o wymianę infrastruktury w przypadku chęci zakupu czegoś lepszego.  W niektórych przypadkach, jeśli użytkownikowi zależy na stabilności przy przewidywanym dużym ruchu sieciowym ze strony kamer, konieczne będzie utworzenie fizycznej podsieci tylko i wyłącznie na potrzeby dozoru IP.
Kamery i rejestratory IP aby ze sobą współpracowały, powinny posiadać standard ONViF. Jest to porozumienie  producentów na temat tworzenia standardów komunikacji poszczególnych produktów bezpieczeństwa pracujących w sieci. Często niestety kupując sprzęt nieznanych producentów nie ma możliwości sparowania ze sobą zakupionych produktów. Jest to właśnie spowodowane niespełnionym standardem.
Z pewnością zaletą kamer IP są wbudowane systemy operacyjne, które umożliwiają ustawienie indywidualnie każdego urządzenia pod życzenie użytkownika. Większość z nich da się obsługiwać za pomocą udostępnionej przez sprzęt strony internetowej, więc podgląd na żywo dostępny jest bez konieczności instalowania dodatkowego oprogramowania, a nstalację przeprowadzamy podpinając tylko kabel sieciowy. 
Z drugiej strony, wymaga się przynajmniej minimalnej wiedzy o działaniu sieci komputerowej aby dokonać instalacji całego systemu,
Należy również wspomnieć o  możliwości zasilania PoE kamer IP – to zintegrowanie w jednym kablu Ethernet zarówno danych, jak i zasilania, dzięki czemu do urządzenia może wchodzić tylko skrętka komputerowa – ogranicza to koszty instalacji. W tym wypadku, możliwe jest użycie adapterów PoE, lub switch z zasilanymi PoE gniazdami sieciowymi. Niestety nie wszystkie kamery IP posiadają wbudowane zasilanie PoE, wtedy stosujemy na końcu kabla adapter zasilający, oddzielający zasilanie od sygnału.
Kamery i rejestratory IP mogą zostać zduszone przez powiększony ruch sieciowy pochodzący od innych urządzeń, co może powodować mniejsze lub większe problemy z odbieraniem obrazu. Problem daje się rozwiązać zmianą infrastruktury sieciowej na szybszą, o większej przepustowości, lub dedykowanej sieci tylko i wyłącznie pod instalację. Poza tym, technologie koncentryczne nie kompresują sygnału, więc nie ma potrzeby dekodowania sygnału wchodzącego do rejestratora. Zyskuje się tym dużo mniejsze opóźnienia wyświetlania.

   Wśród przedstawionych najciekawszą opcją w tym momencie jest technologia HD-TVI – chodzi tu przede wszystkim o kompatybilność z innymi, również starszymi systemami, możliwość konsolidacji oddzielnie działających instalacji, a także wysoka rozdzielczość oferowanych przez producentów kamer. Jest też dużo tańsza niż porównywalne kamery IP, nie ma opóźnień, nie wymaga wzmacniaczy sygnału przy większych odległościach, jest trudna do zakłócenia i zdławienia innymi informacjami.
Z drugiej strony, kamery IP posiadają wachlarz kamer o dużo wyższej rozdzielczości, nawet dochodzących do 20MPx. Wymaga to oczywiście bardzo sprawnej sieci i urządzenia rejestrującego, jednak jeśli użytkownikowi zależy przede wszystkim na jakości obrazu nie dbając o koszty, to jest to rozwiązanie, którego nie pobije żadne inne pod względem jakości.

wtorek, 10 maja 2016

Podzespoły stosowane w systemach monitoringu

   Wszyscy wiemy, że aby zbudować najprostszy system monitorujący potrzebne nam będą kamery, niektórzy jeszcze coś słyszeli o tym, że potrzebny może być rejestrator i dysk tward. Problem zaczyna się pojawiać gdy trzeba kupić akcesoria czyli kable, złączki, wtyki co do czego z czym i jak? Spróbujemy objaśnić kilka podstawowych informacji na ten temat.

O przewodach stosowanych w systemach monitoringu pisaliśmy tutaj 

   Na potrzeby artykułu stwórzmy system monitorujący CCTV składający się z kamer wewnętrznych, rejestratora cyfrowego, zasilacza CCTV i drobnych podzespołów które będą niezbędne do prawidłowego działania instalacji.

Podstawowe elementy wchodzące w skład najprostszego systemu CCTV:
- kamery przemysłowe z obiektywami;
- uchwyty montażowe do kamer;
- rejestrator cyfrowy z dyskiem twardym dodatkowo według potrzeb: dzielnik obrazu, karta DVR;
- zasilacz CCTV;
- przewody CCTV;
- wtyczki i gniazda do przewodów'
- monitor CCTV.

Opcjonalnie:
- obudowy do kamer;
- zasilacze UPS bądź zasilacze buforowe z akumulatorami do awaryjnego zasilania urządzeń;
- router jeśli chcemy mieć dostęp do obrazu z kamery przez Internet.

   Zakładamy, że kamery będą montowane w sklepie, 4 kamery wewnętrzne na uchwytach ściennych.
W wybranym pomieszczeniu umieszczamy rejestrator cyfrowy, a w nim dysk twardy.
Obok rejestratora umieszczamy zasilacz.

   Do każdej kamery poprowadzony jest przewód zasilający, a osobno od każdej kamery do rejestratora prowadzimy przewód YAP75+2×0.5mm2 (przewód koncentryczny + 2 przewody zasilające).  
przewód YAP75+2x0,5mm2

   Na końcach kabel rozcinamy tak, aby przewód koncentryczny był oddzielony od przewodu zasilającego. 
   Przy kamerach wystarczy oddzielić przewód na odcinku około 10 – 15 cm, przy rejestratorze na dłuższym odcinku – tak, aby przewody zasilające swobodnie dostały do zasilacza, a przewody koncentryczne z tyłu rejestratora cyfrowego.
   Na przewód koncentryczny z każdej strony nakręcamy wtyk F a następnie wtyk BNC-F.
Ekonomiczniej jest wykorzystać do tego celu komplet wtyk BNC-F + F.  


   Do każdej kamery potrzebne są nam po dwa komplety (na początek i koniec przewodu). Zaprawione w ten sposób przewody podłączamy pod gniazda BNC kamery i odpowiednie wejścia rejestratora cyfrowego (gniazda BNC oznaczone jako IN).
   Do przewodu zasilającego przy kamerach przykręcamy kostki wtyków DC. W środku wtyku DC ma być plus zasilania, na zewnątrz wtyku – minus zasilania.

                                                                     wtyk DC 

Przewody zasilające po stronie rejestratora podłączamy do zasilacza. Należy pamiętać o odpowiedniej biegunowości!
   Wyjście rejestratora oznaczone symbolem VGA podłączamy np. za pomocą przewodu VGA  bezpośrednio do wejścia VGA monitora CCTV (przewód VGA jest  często dołączony do kompletu monitora). 
kabel VGA

   Jeśli nasz rejestrator wyposażony jest także w wyjście HDMI, możemy także podłączyć go do monitora lub telewizora full HD. Do tego celu potrzebny będzie przewód HDMI.

przewód HDMI


   Jeżeli obraz ma być transmitowany przez internet, to rejestrator cyfrowy podłączamy za pomocą przewodu typu skrętka komputerowa UTP do routera. 

skrętka komputerowa UTP


Wszystkie urządzenia podłączamy do sieci elektrycznej 230V.
Ustawiamy obiektywy w kamerach na odpowiedni kąt widzenia i ostrość. Konfigurujemy ustawienia rejestratora i routera.

System CCTV jest gotowy do pracy.