Jak działa włamywacz

   Często w telewizji oglądamy, że włamywacz obserwuje ofiarę i jego dom, zapoznaje się z planem dnia mieszkańców, planem budynku, zabezpieczeniami itp. Oczywiście takie włamania również się zdarzają, jednak ten najpopularniejszy schemat wygląda zupełnie inaczej. Złodzieje działają często w bardzo beszczelny sposób liczą na łud szczęścia i chwilę naszej nieuwagi.

Przez drzwi balkonowe często w biały dzień.

Włamywacze działają w kilka osób, powoli jeżdżą samochodem po osiedlach, najbardziej interesują ich mieszkania na parterze i pierwszym piętrze. Co nie znaczy, że wyższe piętra są nie do ruszenia, bo i „alpiniści” się zdarzają. Rajem są balkony zasłonięte drzewami i krzakami. Gdy zostanie ustalone, że w mieszkaniu nie ma domowników jeden osobnik pilnuje, a sprawniejszy wspina się na balkon. Drzwi balkonowe otwiera wbijając  wkrętak między framugę a drzwi, wystarczy przesunąć go w dół i drzwi w brutalny sposób, ale zostają otwarte. Mieszkanie zostaje na szybko splądrowane, złoczyńcy zabierają przedmioty, które znajdują się na wierzchu lub w bardzo oczywistych miejscach.

Metoda na klamkę ("na cwaniaka").

Przestępcy chodzą po klatkach schodowych i naciskają klamki, szczytem szczęścia są otwarte drzwi bez właścicieli mieszkania wewnątrz. Obecność domowników nie wyklucza jednak powodzenia, wystarczy że w przedpokoju będzie stała torebka, a domownicy będą zajęci w innych pomieszczeniach. Złodzieje nie mają skrupułów i wchodzą do naszych domów na beszczelnego, w momencie kiedy ich ktoś nakryje najzwyczajniej uciekają.

Ukradli mi zamek.

Wkładka zamka wykonana jest najczęściej z mosiądzu, który  jest miękki, więc jeżeli wkładka zamka wystaje poza klamkę/szyld więcej niż 2-3mm lub klamka jest wykonane z cienkiej blaszki albo skręcana śrubkami od zewnątrz – to daje możliwość złodziejowi uchwycenia wkładki narzędziem przypominającym kleszcze. Szarpnięcie na przemian w prawo i lewo powoduje przełamanie się wkładki na pół w miejscu przewężenia (tam gdzie wkręcana jest śruba montażowa). Ponieważ wkładka zamka jest elementem napędzającym wszystkie rygle drzwi, po wyciągnięciu jej można dowolnym elementem zimitować ten ruch i otworzyć drzwi. Wprawnemu włamywaczowi na taką operację wystarczy 30 sekund!

Białe włamanie.

Czyli włamanie przez osobę, która jakimś cudem posiada klucz do naszego mieszkania. Zostawiamy klucze ekipie remontowej, lub dajemy je pani sprzątającej…  zastanówmy się kilka razy zanim zostawimy komuś nasze klucze. Jeśli doszło do takiej sytuacji zawsze można zmienić wkładkę w zamku i sprawa załatwiona.

Kradzieże i włamanie "na śpiocha".

Sprawca działa gdy domownicy śpią, najczęściej jest to między 2 a 5 w nocy. Złodzieje włamują się się do domu przez drzwi balkonowe, wiercąc w odpowiednim miejscu dziurę i drutem odchylając zapadkę zamka, przez garaż, przez otwarte okno w piwnicy. Tago typu włamania często mają miejsce w domach jednorodzinnych, gdzie domownicy śpią na górze, a w tym czasie złodzieje buszują na dole.

   Wiele osób myśli, że temat włamań ich nie dotyczy, podczas gdy średnia liczba włamań w Polsce wynosi około 320 dziennie.

System alarmowy, podstawowa terminologia

  Przestępczość stale rośnie, a posiadanie alarmu nie jest już tylko przywilejem bogaczy. Wraz z rozwojem techniki urządzenia zabezpieczające są coraz tańsze. Może warto jest się zainteresować tematem systemów alarmowych?

Kilka podstawowych pojęć związanych z systemem alarmowym.

Alarm – ostrzeżenie o zagrożeniu, które dzięki sygnalizatorom zostaje zauważone przez ludzi. Najczęściej sygnałem alarmowym jest sygnał elektryczny, optyczny lub akustyczny.

Sygnalizator alarmowy – urządzenie przeznaczone do powiadomienia ludzi o zaistniałym zagrożeniu. Rodzaje sygnalizatorów: 

• sygnalizator alarmowy akustyczny – wytwarza sygnał dźwiękowy;
• sygnalizator alarmowy optyczny – wytwarza sygnał alarmowy świetlny;
• sygnalizator alarmowy akustyczno-optyczny – jednocześnie wytwarza sygnał alarmowy dźwiękowy i świetlny.

System alarmowy włamaniowy i napadowy – jest to zespół współdziałających ze sobą urządzeń elektronicznych, którego zadaniem jest wykrywanie zagrożenia życia lub mienia wywołanego włamaniem lub napadem.

System zabezpieczający przed włamaniem i napadem – jest to zespół środków technicznych i organizacyjnych współdziałających ze sobą, których zadaniem jest zapobieganie sytuacjom zagrożenia życia lub mienia wywołanego włamaniem lub napadem. W skład systemu zabezpieczającego wchodzi :

• system alarmowy;
• zabezpieczenia mechaniczne: kraty, drzwi i okna antywłamaniowe, sejfy itp.
• ochrona fizyczna.

Klasa urządzenia alarmowego – określa poziom techniczny i skuteczność urządzenia alarmowego, jego odporność na zakłócenia elektromagnetyczne, klimatyczne i mechaniczne.

• klasa A - popularna, nie wymagająca ochrony przeciwsabotażowej;
• klasa B - standardowa, ale posiadająca ochronę przeciwsabotażową;
• klasa C - profesjonalna, posiadaja ochronę przeciwsabotażową i odporność na zakłócenia elektromagnetyczne;
• klasa S - specjalna, posiadają układy dostosowujące się do pracy w warunkach zmiennych i zakłóconych, oraz układy do samokontroli sprawności. Urządzenia nie dają się zneutralizować metodami złożonymi przy zastosowaniu specjalnie konstruowanych narzędzi.

Kategoria zagrożenia – stopień narażenia obiektu na napad lub włamanie.

Fałszywy alarm – alarm wywołany zdarzeniem, które nie jest związane z zagrożeniem.

Sabotaż – działanie celowe w celu zakłócenia pracy lub uszkodzenia alarmu.

Zabezpieczenie przeciwsabotażowe – środki techniczne, które wykrywaja próby ingerencji w system alarmowy przez osoby niepowołane.

Centrala alarmowa – urządzenie elektroniczne „mózg systemu alarmowego”, służące do odbierania informacji, które zbierane są przez inne urządzenia. Zebrane informacje zotają przetworzone i na ich podstawie podejmowane są odpowiednie decyzje dotyczące dalszych działań. O tym, jakie to będą działania, decydujemy odpowiednio programując centralę.

Manipulator – urządzenie za pomocą którego możemy zaprogramować centrale alarmową, włączyć/wyłączyć  czuwanie, dowiedzieć się o alarmach, awariach i innych zdarzeniach.

Czujka – jej zadaniem jest dostarczenie informacji do centrali alarmowej, której oprogramowanie odpowiednio je zinterpetuje i podejmie odpowiednie działania. Kilka przykładowych typów czujek:

• czujka zbicia szkła – większość tego rodzaju czujek, to czujki mikrofonowe, które rejetrują dźwięk tłuczonego szkła co wywołuje alarm;
• czujka magnetyczna (tzw. kontaktrony) - czujka składa się z dwóch elementów: magnesu i kontaktronu. Zasada ich działania jest prosta, dopóki kontaktron pozostaje w polu magnetycznym, jest zamknięty (lub otwarty)jest ok.  Kiedy znajdzie się poza zasięgiem pola magnetycznego, czyli magnes zostanie od niego oddalony, otwiera się (lub zamyka) informacja ta zostaje przekazywana do centrali alarmowej i odpowiednio interpretowana, uruchamia się alarm;
• pasywne czujki podczerwieni (PIR) - Informują one centralę alarmową o pojawieniu się w obszarze, który jest przez nie nadzorowany o poruszających się i emitujących ciepło obiektach;
• czujka dualna - czujka łącząca detekcję w podczerwieni z detekcją mikrofalową. Odpowiednia informacja może być przekazywana do centrali jedynie wtedy, gdy na podstawie detekcji w podczerwieni stwierdzona zostanie gwałtowna zmiana temperatury, a równocześnie detekcja mikrofalowa potwierdzi ruch. Tym sposobem niemożliwe będzie wywołanie fałszywego alarmu, np. przez szybko nagrzewający się piec.

Natomiast podstawowe pojęcia związane z sytemem monitoringu można znaleźć tutaj.