Sklep BISPRO24.pl jest DYSTRYBUTOREM sprzętu DAHUA i HIKVISION. Zapraszamy do współpracy! Oferujemy bardzo atrakcyjne rabaty! Gwarantujemy rzetelność, szybką realizację wysyłkową, odbiór na miejscu, wsparcie techniczne i serwis .sklep@bispro24.pl tel. 536-246-870

czwartek, 22 lutego 2018

Skąd się bierze czad i dlaczego jest tak niebezpieczny?


   Czad (tlenek węgla) jest gazem silnie trującym, bezbarwnym i bezwonnym, nieco lżejszym od powietrza, co powoduje, że łatwo się z nim miesza i w nim rozprzestrzenia. Powstaje w wyniku niezupełnego spalania wszelkich paliw – gazu, paliw płynnych i stałych – spowodowanego brakiem odpowiedniej ilości tlenu, niezbędnej do zupełnego spalania. Może to wynikać z braku dopływu świeżego (zewnętrznego) powietrza do urządzenia, w którym następuje spalanie albo z powodu zanieczyszczenia, zużycia lub złej regulacji palnika gazowego, a także przedwczesnego zamknięcia paleniska pieca lub kuchni. Jest to szczególnie groźne w mieszkaniach, w których okna są szczelnie zamknięte lub uszczelnione na zimę. Czad powstaje także często w czasie pożaru. Niebezpieczeństwo zaczadzenia wynika z faktu, że tlenek węgla jest gazem niewyczuwalnym zmysłami człowieka. W układzie oddechowym człowieka tlenek węgla wiąże się z hemoglobiną krwinek 250 razy szybciej niż tlen, blokując dopływ tlenu do organizmu. Stwarza to poważne zagrożenie dla zdrowia i życia człowieka. Następstwem ostrego zatrucia może być nieodwracalne uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, niewydolność wieńcowa i zawał albo nawet natychmiastowa śmierć.



Co zrobić, aby uniknąć zaczadzenia? 
   Podstawową przyczyną zatruć są zamknięte, szczelne okna. Powoduje to powstawanie tlenku węgla w procesie niezupełnego spalania paliwa i utrudnia odpływ spalin. Tyle spalin wypłynie przez komin ile świeżego powietrza napłynie do pomieszczenia z zewnątrz. Zatem przede wszystkim należy zapewnić możliwość stałego dopływu świeżego powietrza do paleniska (pieca gazowego, kuchenki gazowej, kuchni węglowej lub pieca) oraz swobodny odpływ spalin.

Należy więc:
- uchylić okno w mieszkaniu gdy korzysta się z jakiegokolwiek źródła ognia,
- nie zasłaniać kratek wentylacyjnych i otworów nawiewnych,
- zadbać o drożność przewodów spalinowych i wentylacyjnych,
- przeprowadzać kontrole techniczne, w tym sprawdzanie szczelności przewodów kominowych, ich systematyczne czyszczenie oraz sprawdzanie występowania dostatecznego ciągu powietrza, - co najmniej raz w roku zlecić profesjonalnej firmie kominiarskiej kontrolę przewodów kominowych: dymowych, spalinowych i wentylacyjnych,
- użytkować sprawne techniczne urządzenia, w których odbywa się proces spalania, zgodnie z instrukcją producenta: kontrolować stan techniczny urządzeń grzewczych,
- w przypadku wymiany okien na nowe, sprawdzić poprawność działania wentylacji, ponieważ nowe okna są najczęściej o wiele bardziej szczelne w stosunku do wcześniej stosowanych w budynku i mogą pogarszać wentylację,
- systematycznie sprawdzać ciąg powietrza, np. poprzez przykładanie kartki papieru do otworu, bądź kratki wentylacyjnej; jeśli nic nie zakłóca wentylacji, kartka powinna przywrzeć do wyżej wspomnianego otworu lub kratki,
- często wietrzyć pomieszczenie, w których odbywa się proces spalania (kuchnie, łazienki wyposażone w termy gazowe), a najlepiej zapewnić, nawet niewielkie, rozszczelnienie okien.
- nie bagatelizować objawów duszności, bólów i zawrotów głowy, nudności, wymiotów, oszołomienia, osłabienia, przyspieszenia czynności serca i oddychania, gdyż mogą być sygnałem, że ulegamy zatruciu czadem; w takiej sytuacji należy natychmiast przewietrzyć pomieszczenie, w którym się znajdujemy i zasięgnąć porady lekarskiej.

   W trosce o własne bezpieczeństwo, warto rozważyć zamontowanie w domu czujek dymu i gazu. Koszt zamontowania takich czujek jest niewspółmiernie niski do korzyści, jakie daje zastosowanie tego typu urządzeń. Dla własnego bezpieczeństwa zamontuj czujnik wykrywający tlenek węgla w pomieszczeniach, w których masz urządzenia grzewcze (nie dotyczy urządzeń grzewczych elektrycznych).

wtorek, 13 lutego 2018

Mechanizm działania sprawców oszustwa metodą „na wnuczka”


   Metody, które są najczęściej stosowane przez oszustów i sposoby aby im przeciwdziałać:

• Metoda „na pomoc społeczną” – oszust podaje się za pracownika opieki społecznej, który informuje właściciela mieszkania, że została mu przyznana zapomoga w określonej kwocie. Wypłata zapomogi będzie jednak możliwa dopiero po rozmienieniu pieniędzy przez właściciela mieszkania. Właściciel mieszkania zgadzając się na przedstawione mu warunki nieświadomie wskazuje oszustowi, gdzie przechowuje pieniądze. Następnie sprawca pod pozorem np. pragnienia, prosi właściciela mieszkania o podanie szklanki wody. Gdy właściciel mieszkania wychodzi do kuchni, złodziej okrada mieszkanie.


• Podobnymi do opisanej wyżej metody są również metoda „na urzędnika” i metoda „na gazownię”. W tym wypadku oszust podaje się za pracownika gazowni, administracji itp. który okazuje sfałszowane dokumenty dowodzące, że lokator musi dopłacić pieniądze za gaz, za mieszkanie, za wodę lub za ogrzewanie. W tej sytuacji lokator wyjmuje pieniądze, pokazując tym samym, gdzie przechowuje oszczędności. Następnie fałszywy inkasent odwraca uwagę lokatora, nakazując mu wykonanie jakiejś czynności np. odczytu wskazań gazomierza, wodomierza, wskaźnika zużycia ciepła, a sam w tym czasie dokonuje kradzieży pieniędzy ze wskazanego przez lokatora miejsca. Warto podkreślić, że oszust zazwyczaj sprawia wrażenie godnego zaufania, jest też elegancko ubrany. Aby zapobiec tego typu oszustwom, należy zażądać okazania legitymacji służbowej od osoby podającej się za przedstawiciela danej instytucji. Jeżeli osoba rzeczywiście reprezentuje jakiś urząd, nie zrazi go ostrożność i nieufność właściciela mieszkania. W razie jakichkolwiek wątpliwości można umówić się na inny termin, sprawdzając uprzednio w administracji osiedla lub odpowiedniej instytucji wiarygodność urzędnika.

• Metoda „na kupca”/„handlarza” – w tym wypadku oszust może przedstawiać się jako obnośny sprzedawca (akwizytor). Najczęściej będą to co najmniej dwie osoby, które zaoferują sprzedaż różnego rodzaju towarów lub zaproponują kupno staroci, które może posiadać właściciel mieszkania. Mogą też prosić o możliwość zaprezentowania przyniesionego ze sobą produktu, np. sprzętu AGD. Kiedy oszuści wpuszczeni zostają do mieszkania, jeden z nich dokonuje prezentacji produktu, a drugi ze sprawców oddala się pod pozorem nagłej potrzeby udania się do toalety i plądruje pozostałe pomieszczenia w poszukiwaniu pieniędzy oraz innych wartościowych przedmiotów. Sprawcy posługujący się tą metodą mogą również mieć na celu oszacowanie wartości mienia znajdującego się w mieszkaniu oraz rozpoznanie stanu zabezpieczenia mieszkania, by w późniejszym terminie dokonać włamania. Aby ustrzec się przed tego typu metodą działania oszustów, jeżeli już koniecznie transakcja musi być zawierana w miejscu zamieszkania, należy umawiać się na taki termin, w którym w mieszkaniu będą co najmniej dwie osoby.

• Metoda „na kominiarza”/ „na opłatek” – oszust proponuje lokatorowi zakup kalendarza kominiarskiego, opłatka lub innego rodzaju gadżetów. W rzeczywistości jednak nie jest on ani kominiarzem ani osobą reprezentującą Kościół upoważnioną do sprzedaży opłatków, z kolei pieniądze, których żąda za oferowane pod fałszywym pretekstem przedmioty, często są nieadekwatne do realnej wartości oferowanego towaru.

• Metoda „na robotnika” – oszust przychodząc do mieszkania może powiedzieć, że chce coś sprawdzić lub naprawić, może też oferować wykonanie jakiejś drobnej usługi, np. montaż żaluzji okiennych, jednakże jego podstawowym celem jest znalezienie pieniędzy, cennych przedmiotów, a następnie ich kradzież. W tym wypadku warto pozostawić sobie czas na sprawdzenie wiarygodności firmy, za przedstawiciela której osoba się podaje, telefonując do jej właściciela. Należy również zasięgnąć informacji na temat jakości i cen świadczonych usług, albowiem składana oferta nie musi być wcale najkorzystniejsza. Gdy zlecamy wykonanie usługi, należy zawsze spisać umowę wstępną na wykonanie określonych czynności, określając w niej wysokość wpłaconego zadatku, górną granicę ceny za usługę oraz nieprzekraczalny termin jej wykonania.

• Metoda „na rurę” – oszuści, podając się za pracowników administracji, informują właściciela mieszkania, że zalewane jest mieszkanie sąsiadów, wobec czego muszą sprawdzić, czy w mieszkaniu nie przecieka któraś z rur. Oszuści proszą właściciela o udanie się z nimi do np. łazienki, gdzie wspólnie odkręcają kurek, następnie wysyłają właściciela do kolejnego pomieszczenia z kranem, prosząc o jego odkręcenie i oczekiwanie na ich sygnał, kiedy będzie można zakręcić kurek. Kiedy lokator posłusznie wykonuje polecenia „pracowników administracji”, złodzieje przystępują do okradania mieszkania. Może się również zdarzyć, że jeden ze sprawców pozostanie w pomieszczeniu wspólnie z lokatorem, a wtedy drugi sprawca plądrować będzie mieszkanie lub też, w przypadku niezamknięcia drzwi wejściowych, kiedy obaj sprawcy będą z lokatorem, do mieszkania może wejść trzeci sprawca, który dokona kradzieży.

• Metoda „na zepsuty samochód” – oszuści w tym przypadku wybierają osobę mieszkającą w pobliżu „miejsca zdarzenia”, a następnie udając załamanych i zrozpaczonych, informują ofiarę o poważnej awarii samochodu, jednocześnie prosząc o możliwość skorzystania z telefonu domowego. Wykonują pozorowane połączenie telefoniczne do warsztatu samochodowego lub do swojego znajomego, a następnie udają jeszcze bardziej zrozpaczonych. Grając na emocjach, informują właściciela mieszkania lub domu, że nie wiedzą, co mają zrobić, gdyż bardzo się śpieszą, aby odholować samochód do warsztatu, jednak nie mają wystarczających na ten cel pieniędzy – po czym proszą właściciela o pożyczkę. Często oferują zastaw w postaci sztućców lub sprzętu komputerowego, który przypadkiem mają w bagażniku samochodu, niejednokrotnie obiecując, że oddadzą gotówkę po kilku godzinach, w dodatku z procentem. Jeśli tylko oszuści dostaną swoje pieniądze, pożyczkodawca nigdy już ich nie zobaczy, a wartość pozostawionych pod zastaw przedmiotów okaże się znikoma w porównaniu do pożyczonej kwoty.

Oszukańcze gry hazardowe (np. trzy karty lub trzy kubki) – sprawcy podczas gry stosują różne zabiegi, z których najczęstsze to: manipulowanie kartami w celu umieszczenia jednej z nich w wybranym miejscu; oznaczanie kart poprzez obcinanie brzegów; załamywanie, nakłuwanie, umieszczanie drobnych znaków; pozorne tasowanie kart; a nieraz usuwanie na pewien czas jednej lub kilku kart z talii. W celu zachęcenia ofiar do udziału w oszukańczych grach w karty (trzy kubki lub trzy karty) naciągacze stosują swoistego rodzaju reklamę: rozkładają plansze, po czym dwóch lub trzech wspólników zaczyna grać, ogrywając właściciela stolika, który wypłaca uczestnikom gry coraz to wyższe kwoty. Takie przedstawienie zachęca do gry gapiów, którzy zaczynają obstawiać wskazywaną przez siebie kartę. Pierwsze osoby mogą nawet wygrać niewielkie sumy pieniędzy, co ma sprawić, że rozgrywka zacznie je wciągać, po czym obstawią coraz wyższe stawki. Do gry włączają się kolejni amatorzy łatwego zarobku. Gra zaczyna się dopiero wtedy, gdy zachęceni początkowym powodzeniem gracze, zaczynają obstawiać coraz wyższe stawki. Efekt w tym wypadku jest łatwy do przewidzenia – przegrywają i to niekiedy kolosalne kwoty. W tym momencie zazwyczaj przychodzi opamiętanie. Jeżeli przegrany zaczyna domagać się zwrotu przegranych pieniędzy zbyt agresywnie, jeden ze wspólników ostrzega o nadchodzących policjantach, po czym wszyscy rozbiegają się w tłumie.

Źródło: "Oszustwo metodą na wnuczka" podinsp. dr Jerzy Gąsiorowski, nadkom. Piotr Podsiedlik

czwartek, 18 stycznia 2018

Rejestrator do małego sklepu lub magazynu

   BCS Rejestrator IP 4k NVR04015ME-II to 4-kanałowy rejestrator sieciowy, którego cechą charakterystyczną jest obsługa kamer 5 Mpx. Ponadto jest on niezawodny, funkcjonalny i prosty w obsłudze, a wszystko to dzięki jego budowie w oparciu o OS Linux.
Model BCS-NVR04015ME-II można zaliczyć do rejestratorów ekonomicznych, które świetnie sprawdzają się w małych systemach CCTV. Przy jego pomocy możemy zrealizować w pełni funkcjonalny i niezawodny monitoring w naszym domu, małym sklepie, magazynie, itp.

Cechą charakterystyczną rejestratora jest obsługa kamer bardzo wysokiej rozdzielczości. Wysoki bitrate wejściowy 80 Mb/s, gwarantuje rejestrację płynnego obrazu ze wszystkich kamer. Obsługiwane rozdzielczości kamer: 5 Mpx, 3 Mpx, 2 Mpx, 1.3 Mpx, 1 Mpx.

BCS-NVR04015ME-II został zbudowany w oparciu o system operacyjny Linux. Dzięki niemu cechuje się on wysoką funkcjonalnością, stabilnymi parametrami pracy i łatwą obsługą - posiada intuicyjny interfejs użytkownika.

Prezentowany model, podobnie jak inne rejestratory IP, posiada interfejs sieciowy. Przy pomocy dedykowanego oprogramowania lub przeglądarki internetowej, użytkownik może nawiązać zdalne połączenie z rejestratorem. Podczas pracy zdalnej możliwy jest podgląd obrazu z kamer, odtwarzanie nagrań, a nawet zmiana parametrów pracy. Dedykowane programy:
SmartPSS - Aplikacja na komputer, umożliwiająca realizację centrum zarządzania monitoringiem.
DMSS - Aplikacja na urządzenia mobilne, takie jak smartfony, tablety, itp. Daje nam ona dostęp do podstawowych funkcji, takich jak np. podgląd obrazu, odtwarzanie nagrań.

Na wyposażeniu rejestratora możemy znaleźć standardowe wyjścia wideo - VGA i HDMI. Oznacza to, że możemy go podłączyć do praktycznie każdego współczesnego telewizora lub monitora. Maksymalna wyświetlana rozdzielczość wynosi 1920 x 1080.

Rejestrator posiada 2 wejścia USB do których możemy podłączyć np. mysz komputerową, modem Wi-Fi lub modem 3G. W zależności od zastosowanego urządzenia możemy ułatwić sobie współprace z rejestratorem lub zwiększyć jego funkcjonalność.

Model NVR04015ME-II został zaprojektowany w zgodzie ze standardem ONVIF. Dzięki niemu może on współpracować z kamerami innych producentów, które również wspierają standard ONVIF.

Parametry techniczne:
Ilość obsługiwanych kamer: 4
Rozdzielczość nagrywania: 5 Mpx, 3 Mpx, 2 Mpx, 1.3 Mpx, 1 Mpx
Bitrate: Wejściowy / wyjściowy - 80 Mb/s
Wyjścia wideo: HDMI, VGA
Wejścia audio: 1x
Wyjścia audio: 1x
System operacyjny: Linux
Interfejs Ethernet: RJ-45, 10 / 100 / 1000 M
Standard ONVIF: TAK
Miejsce na dyski twarde: 1
Liczba portów USB: 2
Kompresja wideo: H.264
Temperatura pracy: -10...50 oC
Zasilanie: 12V DC
Pobór prądu (bez dysków): 2 A
Wymiary: 205 x 45 x 205 mm
Waga: 0.5 kg

czwartek, 4 stycznia 2018

System domofonowy

    System domofonowy to nie tylko wygoda i ułatwienie przy wpuszczaniu gości, to również podstawowe zabezpieczenie mieszkań i domów. Zamknięcie drzwi prowadzących do klatki schodowej to nie tylko dodatkowa przeszkoda do pokonania, próby sforsowania której są widoczne zresztą a daleka. To również bariera psychologiczna. Obca osoba kręcąca się na klatce schodowej wzbudza zainteresowanie mieszkańców. Podobnie rzecz się ma w przypadku domów jednorodzinnych. Można - owszem - przeskoczyć płot, lecz trudno to później racjonalnie wytłumaczyć. Zresztą płot może też stanowić przeszkodę niełatwą do pokonania ze względu na wysokość, konstrukcję oraz zabezpieczenie przed przechodzeniem ponad nim.

Na system domofonowy składają się następujące elementy:

- bramofon (panel zewnętrzny),
- unifon (słuchawka),
- zasilacz (wraz elektronika sterującą),
- rygiel elektromagnetyczny i odpowiedni zamek mechaniczny.




1.Bramofon

Bramofon spełnia funkcje przywołania i rozmowy. Solidne bramofony mają najczęściej płyty czołowe wykonane z aluminium poddanego obróbce chemicznej lub stali nierdzewnej. Są zatem trwałe i odporne na trudne warunki pracy. Bramofony renomowanych producentów są zabezpieczone przed wpływem czynników atmosferycznych. Niemniej jednak wskazane jest jednak zabezpieczenie bramofonu, aby nie był bezpośrednio narażony na opady deszczu, silne wibracje lub na nadmierną ilość kurzu. Wielu producentów sprzętu domofonowego proponuje różnego rodzaju osłony, uszczelnienia i daszki.

Bramofon zawiera mikrofon oraz głośnik osłonięte dodatkowo aluminiową siatką. Bramofony są podświetlane, dzięki czemu nazwiska (ew. numery mieszkań) mieszkańców są dobrze widoczne również w nocy. W płycie czołowej znajduje się przycisk do wywoływania abonenta. Po jego naciśnięciu następuje wywołanie odpowiedniego unifonu modulowanym sygnałem dźwiękowym. W przypadku budownictwa wielorodzinnego tych przycisków jest odpowiednio więcej. Każdy przycisk jest przyporządkowany standardowo jednemu unifonowi w jednym mieszkaniu. Istnieje również możliwość przyporządkowania kilku unifonów jednemu przyciskowi. Sygnał przywołania jest wtedy słyszany w kilku unifonach jednocześnie. Z każdego unifonu można rozmawiać z gościem, z każdego z nich można - przez naciśnięcie odpowiedniego przycisku - wpuścić gościa do domu. Ponadto w przypadku systemów wielomieszkaniowych panel zewnętrzny może być rozbudowywany za pomocą elementów modułowych, co umożliwia złożenie bramofonu z odpowiednią ilością przycisków.

Modułowa konstrukcja bramofonów stwarza też i inne możliwości. Jedną z nich jest rozbudowa instalacji domofonowej np. o klawiaturę. W takim przypadku drzwi lub furtkę można otworzyć za pomocą kodu, po wprowadzeniu którego rygiel jest automatycznie zwalniany. Nie ma konieczności szukania klucza w kieszeni i trafiania nim w zamek (zwłaszcza gdy jest ciemno i zimno). Jeszcze lepszym rozwiązaniem jest zastosowanie czytnika zbliżeniowego. Wówczas wystarczy zbliżyć kartę lub breloczek (nawet bez wyjmowania z kieszeni) do takiego czytnika, aby można było wejść.

2. Unifon

Podstawowym zadaniem unifonu jest nawiązanie łączności z bramofonem. Oprócz możliwości prowadzenia rozmowy między mieszkańcem a odwiedzającym unifon posiada przycisk do zwalniania rygla elektromagnetycznego. Unifony są wykonywane w kilku wersjach instalacyjnych. Ponieważ nie ma jednego przyjętego standardu, to spotyka się urządzenia do instalacji 2-, 4- lub 5-przewodowych. Przymierzając się do wymiany unifonu na inny warto najpierw sprawdzić ilość podłączonych do niego przewodów.

Często też występują unifony do łączności interkomowej, które umożliwiają prowadzenie rozmowy między poszczególnymi unifonami. W tym przypadku istnieje również możliwość wywoływania innych unifonów dzięki dodatkowym przyciskiem. Najczęściej unifony interkomowe mają wbudowany tylko jeden przycisk i kilka miejsc zasłoniętych zaślepkami do szybkiej rozbudowy przycisków przywoławczych. Należy również podkreślić, iż te dodatkowe przyciski funkcyjne, mogą być użyte np. do włączania oświetlenia klatki schodowej, załączania oświetlenia zewnętrznego, do otwierania dodatkowego rygla lub zamka elektromagnetycznego.

Rzadziej - przede wszystkim ze względu na cenę - spotyka się głośnomówiące wersje unifonów. Takie urządzenie stwarza możliwość prowadzenia rozmowy bez konieczności podnoszenia słuchawki.

3. Zasilacz

W rzeczywistości tylko w niektórych systemach domofonowych można mówić o zasilaczu. Wielu producentów wynosi - w miarę możliwości - układy elektroniczne z bramofonu i umieszcza je w urządzeniach zasilająco-sterujących. Zasilacz jest z reguły montowany wewnątrz pomieszczeń. Takie rozwiązanie zmniejsza awaryjność urządzenia ze względu na uszkodzenia powodowane przez trudne warunki atmosferyczne. Ponadto ewentualne dewastacje przynoszą mniejsze szkody i są mniej atrakcyjne dla różnej maści "radioamatorów".
Zasilacz powinien zatem dostarczać wszystkich napięć stałych i zmiennych niezbędnych do zasilania i sterowania systemem domofonowym. Ponadto konstrukcja takiego urządzenia powinna umożliwiać:

- regulację wzmocnienie sygnału mikrofonu,
- regulację wzmocnienie sygnału głośnika,
- regulację sygnału przywołania. 

W przypadku systemów z łącznością interkomową zasilacz powinien odseparowywać linię łączności wewnętrznej od linii łączności zewnętrznej. Dzięki temu nie słychać rozmowy wewnętrznej przy bramie.


4. Rygiel elektromagnetyczny i zamek drzwiowy

Nieodłączną częścią systemu domofonowego jest rygiel elektromagnetyczny służący do zdalnego otwierania drzwi wejściowych bądź furtki. Jest on montowany w słupku furtki lub futrynie drzwi na wysokości zamka mechanicznego tak, aby rygiel blokował się na zapadce zamka. Zważywszy na fakt, iż z założenia nie można otworzyć drzwi wejściowych klamką, stąd zamek mechaniczny powinien posiadać dźwignię zapewniającą cofnięcie zapadki przy obracaniu klucza w kierunku przeciwnym do zamykania. Drzwi wejściowe powinny być oczywiście zabezpieczone przed zdjęciem z zawiasów. Ponadto drzwi wejściowe powinny zamykać się samoczynnie z odpowiednią siłą, aby nastąpiło zatrzaśnięcie zamka. Celowe jest więc stosowanie hydraulicznych zamykaczy drzwiowych.

Rygle elektromagnetyczne występują w kilku wersjach. Najczęściej spotyka się:

- rygiel zwykły - otwarcie drzwi przy doprowadzonym napięciu,
- rygiel z pamięcią - "pamięta" sygnał zwalniający do czasu otwarcia drzwi, pamięć jest kasowana po otwarciu i zamknięciu drzwi,
- rygiel z wyłącznikiem - po przesunięciu blokady zaczep jest otwarty, nie ma więc konieczności otwierania drzwi przyciskiem z unifonu,
- rygiel z wyłącznikiem i pamięcią,
- rygiel rewersyjny - otwarcie następuje po wyłączeniu napięcia.

Istotną sprawą jest sposób otwierania furtki w przypadku domu jednorodzinnego i drzwi wejściowych do budynku wielorodzinnego od wewnątrz. Przy czym rozważamy tu przypadek wychodzenia mieszkańca z domu. Najpowszechniejszym rozwiązaniem jest zastosowanie klamki od wewnątrz drzwi umożliwiającej najzwyklejsze otwarcie drzwi. Oczywiście z zewnątrz powinna być zamontowana nieruchoma gałka lub uchwyt. Takie rozwiązanie nie zawsze sprawdza się w przypadku furtki, przez szczeliny której można przełożyć rękę i nacisnąć klamkę. W takim przypadku można zastosować nieruchome gałki z obu stron drzwi lub furtki. Otwieranie drzwi następuje za pomocą przycisku umieszczonego w pobliżu drzwi, jednak w miejscu niedostępnym z zewnątrz. Przycisk taki spełnia analogiczną rolę, jak przycisk otwierania drzwi w unifonie. W tym miejscu można również zastosować klawiaturę lub czytnik zbliżeniowy.

środa, 13 grudnia 2017

Rodzaje pożarów

   Efekt akcji gaśniczej, a także bezpieczeństwo jej prowadzenia zależy od wielu czynników, między innymi od wyboru odpowiedniego środka gaśniczego. Dokonanie prawidłowego wyboru zależne jest od rozpoznania rodzaju pożaru oraz pewnego minimum wiedzy o środkach gaśniczych i ich działaniu.



W zależności od stanu skupienia spalających się podczas pożaru materiałów i charakteru ich spalania, pożary zalicza się do jednej z pięciu podstawowych grup.
W Polskiej Normie dokonano podziału pożarów na grupy: A, B, C, D i E.
Zgodnie z tą normą wszystkie środki gaśnicze muszą być odpowiednio oznakowane odpowiednimi symbolami literowymi, wskazującymi użytkownikom grupy pożarów, do gaszenia, których mogą być zastosowane.

Prawidłowe zakwalifikowanie pożaru do właściwej grupy poparte odpowiednią wiedzą na temat środków gaśniczych i zasad ich działania pozwoli w sposób możliwie najskuteczniejszy przeprowadzić akcję gaśniczą.

Do pożaru grupy A zalicza się pożary ciał stałych pochodzenia organicznego, przy spalaniu, których występuje zjawisko żarzenia /np. drewno, włókna naturalne, węgiel/.

Grupa B obejmuje pożary cieczy palnych i substancji stałych, topiących się w skutek ciepła wytwarzającego się przy pożarze /np. oleje, wosk, stearyna/. Do grupy tej zaliczone zostały również pożary cieczy palnych, rozpuszczalnych w wodzie i takich, których cząsteczki chemiczne mają budowę polarną, jak np. alkohole, etery, aceton, dwusiarczek węgla.

Do pożarów grupy C zalicza się pożary gazów takich jak: acetylenu, propanu, metanu, etanu i innych.

Grupa D obejmuje pożary metali nieżelaznych, takich jak, np.: sód, potas, magnez, uran.

Do pożarów grupy E zalicza się pożary kwalifikujące się do wymienionych uprzednio grup /A do D/, występujące w obrębie urządzeń elektrycznych, które znajdują się pod napięciem.

Tymi samymi symbolami oznakowane są odpowiednie środki gaśnicze, służące do gaszenia pożarów danej grupy.

Pamiętajmy, że do pożaru może dojść w bardzo łatwy sposób:

  • porzucenia niedogaszonych niedopałków papierosów i zapałek na materiały palne,
  • pozostawienia niewyłączonych odbiorników elektrycznych, nie przystosowanych do pracy ciągłej,
  • użytkowania lub ustawiania elektrycznych urządzeń grzejnych na palnej podstawie lub w bezpośrednim sąsiedztwie materiałów palnych,
  • niewłaściwego użytkowania i posługiwania się materiałami pożarowo niebezpiecznymi,
  • niewłaściwego prowadzenia prac pożarowo niebezpiecznych,
  • przeprowadzania prac naprawczych związanych z elektrycznością lub gazem, przez osobę nieposiadającą stosownych uprawnień,
  • przeciążenia instalacji elektrycznej przez włączenie nadmiernej ilości odbiorników energii elektrycznej,
  • nieprzestrzegania obowiązujących przepisów w zakresie ochrony przeciwpożarowej.

Czujki dymu i ognia niewiele kosztują, a ratują życie!